Όταν δεν μπορούμε να επικοινωνήσουμε με το παιδί μας, συνήθως δεν μπορούμε να επικοινωνήσουμε και με τον ίδιο μας τον εαυτό.

Το παιδί δεν είναι το πρόβλημα. Είναι ο καθρέφτης.

Η σχέση μας με τα παιδιά μας φανερώνει, συχνά με τρόπο σιωπηλό αλλά έντονο, τις πληγές, τις ανάγκες και τα άλυτα κομμάτια του εσωτερικού μας κόσμου.

Η ψυχολογία το λέει καθαρά: κάθε δυσκολία στη γονεϊκή επικοινωνία είναι μια πρόσκληση να κοιτάξουμε μέσα μας, όχι έξω. Να δούμε πώς ακούμε, πώς αντιδρούμε, τι προβάλουμε και τι περιμένουμε – όχι από το παιδί, αλλά από εμάς τους ίδιους.

Δεν υπάρχει “τέλειος” γονιός. Υπάρχει όμως ο γονιός που προσπαθεί να καταλάβει πρώτα τον εαυτό του, για να μπορέσει να καταλάβει και το παιδί του.

Από εκεί ξεκινούν όλα.